Niniejsza praca ma na celu zrozumienie roli i reprezentatywności urzędników dla spoleczeństwa kolonialnego na podstawie map wszystkich biur urzędniczych i notarialnych, które istnialy w królestwie, a później w calym Imperium. W tym celu poslużono się trzema zbiorami ustaw lusitańskich, powstalymi między XV a XVII wiekiem, które określaly jurysdykcje i kompetencje tych urzędów, takimi jak Ordynacje Afonsinas (1446/7-1511), Ordynacje Manuelińskie (1512-1603) i wreszcie Ordynacje Filipińskie (1603-1917). Te korpusy ustawodawcze zostaly pomyślane w świetle jurysdykcyjnego paradygmatu Ancien Regime'u, a zatem zgodnie z obowiązującym spolecznym porządkiem symbolicznym. Z tej analizy mamy historię urzędników i notariuszy w calym Imperium w różnych kontekstach politycznych i gospodarczych. Wreszcie, jest to powtórzone w tej książce znaczenie urzędników i notariuszy jako depozytariuszy pamięci instytucjonalnej, jak również charakter trwalości tych urzędników w administracji Lusitanian Era Nowoczesna, sytuacja charakterystycznie różni się od innych agentów królewskich Lusitanian.
