Ik had, als HSP, al op jonge leeftijd de indruk dat mijn leven voor een groot deel op een automatische manier verliep. Mijn leven is voorbestemd. Er was niets wat mijn leven kon veranderen. Er was niemand die mijn leven kon veranderen. Door de aanwezigheid van de psychische aandoeningen PTSS, (open en verborgen) narcisme, codependentie, gaslighting (geslepen manipulatietechniek van verborgen narcisme) en TPS in het gezin, waarin ik ben opgegroeid, gebeurde alles zoals mijn ouders het wilden. Net als bij veel andere kinderen, werd mijn leven gedomineerd door mijn ouders. Nu ik 63 jaar oud ben en vorderingen maak met mijn therapie, besef ik, dat het leven zelf mijn leven voor een groot deel heeft gepland. De plannen van mijn ouders waren ondergeschikt aan de plannen van het leven zelf. Er zijn veel dingen die ik beter kan accepteren, zoals ze zijn. Dat betekent niet dat ik passief ben. Er zijn dingen waarmee ik op een bewuste en positieve manier kan omgaan. Maar het heeft voor mij geen nut om me zorgen te maken over de rest van mijn leven. Als HSS, blijf ik doen zoals ik altijd doe: Ik doe gewoon wat er in mij opkomt.
