Niniejsze badanie zostalo podjęte w celu oceny toksyczności rtęci w stężeniach realistycznych dla środowiska, ze szczególnym uwzględnieniem jej wplywu na transdukcję sygnalu za pośrednictwem receptorów muskarynowych w myometrium szczura. Badanie przeprowadzono w dwóch fazach - faza I (badanie in vivo na szczurach w dawkach 5, 50 i 500 ppb rtęci przez okres 28 dni) i faza II (badanie in vitro po izolacji pasków szczurzego myometrium i ocenie wplywu różnych stężeń rtęci w obecności agonistów i antagonistów muskarynowych oraz innych cząsteczek sygnalizacyjnych). Badanie in vivo obejmuje badania ogólnych parametrów toksyczności u szczurów leczonych rtęcią oraz toksykodynamikę rtęci na izolowanych paskach mięśniówki macicy. Podsumowując, wydaje się, że rtęc ma powinowactwo do akumulacji w nerkach, wątrobie, jajnikach i macicy, a jej poziomy we krwi można uznac za biomarkery ekspozycji na rtęc. Indukowana rtęcią kurczliwośc mięśniówki macicy wydaje się byc regulowana przez cholinergiczny szlak neurotransmisji/receptory (receptor muskarynowy M2 i M3). Indukowane rtęcią skurcze mięśniówki macicy wydają się byc zależne od wapnia, angażują VDCC lub angażują szlak Rho-kinazy, PKC i PLC.
