Pogarszające się warunki środowiskowe na calym świecie wskazują, że nasza planetarna i ekologiczna równowaga może byc zagrożona. W świetle tego dążenie do zrównoważonego rozwoju czlowieka bylo glówną wplywową koncepcją naszych czasów. Pomimo szerokiego poparcia międzynarodowego wielu obawia się, że niewiele osiągnięto, aby wdrożyc skuteczną strategię zrównoważonego rozwoju. Istnieje kilka studiów przypadku, które wykazują powszechnie akceptowane elementy zrównoważonego rozwoju. W tej pracy oceniam kontrowersyjny, wyjątkowy, ale przeważnie pomijany przypadek Kuby. Wraz z upadkiem Związku Radzieckiego w 1989 roku Kuba zostala zmuszona do realizacji niezależnej strategii rozwoju narodowego. Od czasu ogloszenia Szczytu Ziemi w Rio w 1992 roku, Kuba jest zdeklarowanym liderem i innowacyjnym praktykiem strategii zrównoważonego rozwoju i nadal wzmacnia najwyższe wskaźniki różnorodności biologicznej ze wszystkich krajów karaibskich. W tej pracy staram się argumentowac, że kubańska polityka rozwojowa po upadku Związku Radzieckiego jest wyrazem nowatorskiej interpretacji zrównoważonego rozwoju.