Nauczanie lekkoatletyki w brazylijskich szkolach nadal boryka się z tymi samymi problemami, co kilkadziesiąt lat temu: brakiem odpowiednich przestrzeni i materialów, niską motywacją uczniów, nieodpowiednim wyksztalceniem nauczycieli i innymi. Chociaż nauczanie tej dyscypliny jest proponowane w oficjalnych programach nauczania przyjętych w ostatnich latach, podejście do niektórych konkurencji nadal stanowi wyzwanie dla większości nauczycieli. Tak jest w przypadku skoku o tyczce. Znany jako jedna z najbardziej technicznych konkurencji lekkoatletycznych, niewiele jest doniesień o nauczaniu tej konkurencji na lekcjach wychowania fizycznego. W tym przypadku normalne jest, że problemy napotykane podczas nauczania mniej wymagających konkurencji nasilają się. Poznając historię skoku o tyczce, możemy jednak zauważyc, że kiedyś byl on bliższy naturze, ponieważ używano prostych i niedrogich materialów. Historia tej dyscypliny pokazuje również, że oprócz rywalizacji sportowej, skok o tyczce byl uprawiany w różnych celach na przestrzeni dziejów. W związku z tym proponujemy nauczanie tej dyscypliny w oparciu o jej historię, oferując alternatywę dla tych, którzy chcą uczyc swoich uczniów czegoś innego i wymagającego, ale nie dysponują odpowiednimi materialami dydaktycznymi.
