Literatura, jako zjawisko typowe dla sfery tego, co nieprzekraczalne, artystyczne, jest często konfigurowana jako możliwa alternatywa dla dialogu między jednostką a jej bezpośrednią rzeczywistością, przy czym rola jednostki obejmuje zarówno postac autora, jak i czytelnika, poprzez relację czasami kierowaną przez interpretację, kontestację, rekonfigurację, a nawet jako strategię sublimacji - często jedynego możliwego sposobu bycia w świecie - aby ustawic się w obliczu codzienności, która jest tak sprzeczna z silą witalną, z organicznością każdej żywej istoty, byc może z ludzką naturą - mechanizmami ucieczki od opresyjnych i dehumanizujących doświadczeń, bardziej niż potężną i skuteczną bronią walki. To wlaśnie w tym codziennym życiu Augustyn z Hippony i José Saramago odkryli surowy material dla swoich pism. Niniejszy artykul ma na celu zbadanie, w jaki sposób autorzy, którzy są tak daleko od siebie, stali się silnymi interpretatorami swoich rzeczywistości, tlumaczami i glosicielami tak szczególnych światopoglądów, zbliżając swoje teksty do siebie poprzez badanie dialogicznego charakteru, który kieruje ich dyskursami, aby zrozumiec przeplatanie się wypowiedzi, krzyżowanie się tekstów.
