Wedlug danych Statistics Canada (2006) w Kanadzie mieszka obecnie ponad cwierc miliona imigrantów z Ameryki Poludniowej. Celem niniejszego badania bylo zbadanie i porównanie doświadczeń psychologicznych mieszkańców Ameryki Poludniowej, którzy wyemigrowali do Kanady jako "dzieci" (tj. w wieku 15 lat i mlodsi) oraz tych, którzy wyemigrowali jako "dorośli" (tj. w wieku 16 lat i starsi). W badaniu przetestowano trzy koncepcje psychologiczne, które wedlug przewidywań mialy się różnic między imigrantami dziecięcymi i doroslymi: wrażliwośc na odrzucenie ze względu na rasę, jasnośc samooceny oraz subiektywne poczucie dobrostanu (np. samoocena i zadowolenie z życia). Zgodnie z wcześniejszymi badaniami międzykulturowymi, Amerykanie Poludniowi, którzy wyemigrowali jako dorośli, wykazywali większą jasnośc samooceny niż Amerykanie Poludniowi, którzy wyemigrowali jako dzieci. Uczestnicy, którzy wyemigrowali jako dzieci, odczuwali mniejszy niepokój związany z odrzuceniem niż uczestnicy, którzy wyemigrowali jako dorośli. Stwierdzono statystycznie istotną różnicę między osobami, które wyemigrowaly jako dzieci, a osobami, które wyemigrowaly jako dorośli, pod względem poziomu stresu akulturacyjnego. Nie stwierdzono jednak różnic między osobami, które wyemigrowaly jako dzieci, a osobami, które wyemigrowaly jako dorośli, pod względem terminu.
