Lata 2003 i 2004 spędzilam pracując w hondurskiej wspólnocie górskiej "El Pueblo" najpierw jako wolontariuszka, a następnie opiekunka projektu promocji zdrowia dzieci z Amigos de las Americas i Hondurańskim Czerwonym Krzyżem. Ta książka stanowi starszą pracę dyplomową z wyróżnieniem w antropologii spolecznej, którą napisalem w wyniku badania i analizy projektu. Poprzez opis i analizę różnych elementów projektu, ujawniam sprzeczności pomiędzy dyskursem AMIGOS a praktyką rozwoju partycypacyjnego i badam dynamikę wladzy pomiędzy aktorami. Pokazuję również, że w ciągu dwóch lat stworzylem intymne relacje międzyludzkie z czlonkami spoleczności. Poprzez proces przychodzenia do "ser en confianza" [byc w zaufaniu] do innych, terminu, którego nauczyl mnie jeden z czlonków spoleczności, zbudowalem wzajemne przyjaźnie z innymi. Przyjaźnie te pozwolily nam uzyskac moralne zrozumienie i szacunek dla tego, co jest dla siebie nawzajem stawką w ramach projektu i poza nim. Czasami jednak wartośc tych przyjaźni byla pomijana, a slabości w zakresie partycypacyjnego rozwoju zdrowia wplywaly na niezamierzony, ale nieproduktywny ton paternalistyczny.