Pamięc i aspekty narracyjne w "Końcu romansu" Grahama Greene'a (Paperback)

W książce, która jest czystym studium na temat pamięci i narracji, James Olney trafia w jeden z ilustracyjnych aspektów dwudziestowiecznych pisarzy. Twierdzi on, że "udręczone poszukiwanie siebie, poprzez wzajemnie refleksyjne akty pamięci i narracji, któremu towarzyszy dręcząca obawa, że jest ono od początku niemożliwe, ale też niemożliwe do porzucenia, jest emblematem naszych czasów" (Olney 1998: xiv-xv). Praca Olneya jest studium gatunku autobiografii, a zatem zastosowanie tego cytatu jako punktu wyjścia w dyskusji nad powieścią Grahama Greene'a Koniec romansu może wydawac się odlegle. Jednak jako powieśc, Koniec romansu wykazuje wiele elementów, które powszechnie uważa się za przynależne do gatunku autobiografii, i jako taka uważam, że jest zgodna z twierdzeniem Olneya. Projekt i dylematy, na które zwraca uwagę Olney, w bardzo zwięzly sposób oddają nastrój i atmosferę badanej powieści. Glównym celem tej rozprawy będzie zbadanie i - miejmy nadzieję - naświetlenie, w jaki sposób pamięc i narracja są przedstawiane jako dwa potężne kompleksy dzialające w tej powieści. Urodzony w 1904 roku, Greene zostal wrzucony do tego, co jest powszechnie uważane, przynajmniej