Technika kucia na gorąco w proszku zostala wykorzystana do produkcji Fe-P dwuskladnikowych, Fe-P-Cr, Fe-P-C trójskladnikowych, Fe-P-Cr-Si czteroskladnikowych, jak również Fe-P na bazie Fe-P-Si-Ni-Mo-Cu, Fe-P-Si-Ni-Mo-Cu-C i Fe-P-Si-Ni-Mo-Cu-C-Al stopów. W procesie tym lagodne stalowe zamknięte gorące proszki (mieszanina Fe proszku, żelazo-fosforu proszku, żelazo-krzemu proszku, żelazomolibdenu proszku, żelazo-chrom proszku, miedzi proszku, niklu proszku, aluminium proszku i grafitu proszku) byly kute w plyty. Obudowa ze stali miękkiej zostala usunięta po homogenizacji tych plyt przez obróbkę mechaniczną. Plyty byly walcowane na gorąco w celu uzyskania blach, które byly wyżarzane w celu zmniejszenia naprężeń resztkowych. Zastosowanie drobnego proszku oraz obróbka wysokotemperaturowa w obecności atmosfery wodorowej zapewnia większe zagęszczenie. Wodór jest używany do czyszczenia powierzchni proszkowych przed odkuwaniem. Stopy te zostaly scharakteryzowane pod względem mikrostruktury (mikroskopia optyczna i elektronowa) oraz szybkości korozji. Mikrostruktury tych stopów skladaly się tylko z jednofazowego ferrytu.