Książka, obejmująca caly kontynent, przeprowadza doglębną krytyczną analizę dwunastu reprezentatywnych powieści afrykańskich, aby udowodnic ponad wszelką wątpliwośc, że powieśc jest z konieczności wytworem spoleczeństwa, które ją tworzy. Praca ta pokazala, że poetyka walki w literaturze afrykańskiej jest produktem kryzysów wywolanych przez historyczne sprzeczności imperialistycznych ideologii kolonializmu i neokolonializmu. Te sprzeczności prowadzą do kataklizmicznej anomii spoleczno-psychologicznej, spoleczno-politycznej i spoleczno-ekonomicznej, która występuje wśród spoleczeństw odniesienia, które pielęgnują wybrane powieści do tej pracy. Teza pracy jest zatem taka, że ta rewolucyjna świadomośc sprawia, że afrykańscy powieściopisarze muszą angażowac swoje twórcze prace do walki z silami ucisku, a tym samym stymulowac wysilki na rzecz urzeczywistnienia jakościowego wyższego demokratycznego życia spolecznego.
