Chirurg dziecięcy nawiązuje w miarę możliwości relację zaufania ze swoim malym pacjentem, tak samo jak z jego rodzicami: wplyw udręki, lęków, utraty lożyska, bólu itd. na dolegliwości dzieci jest udowodniony. Z pomocą calego zespolu chirurgicznego i innych specjalistów zajmujących się dzieckiem, a w szczególności pediatry, określa on sposoby eksploracji (obrazowanie, biopsja...), interwencji i obserwacji. Niezależnie od tego, czy są to konsekwencje przedwczesnego porodu, wypadku, wady wrodzonej, czy też zdiagnozowane w wieku mlodzieńczym, jak np. skolioza, celem każdego chirurga dziecięcego jest walka z bólem dziecka i umożliwienie mu jak najszybszego powrotu do domu.
