Wewnątrzgalkowe rozpraszanie światla jest zjawiskiem mającym szerokie implikacje dla pól widzenia teoretycznego, empirycznego i klinicznego. Celem niniejszej monografii jest dostarczenie bardzo potrzebnego przeglądu jego najważniejszego zagadnienia, uzależnienia od dlugości fali. Rzeczywiście, od czasu gdy Lord Rayleigh po raz pierwszy przedstawil sformulowanie, które mialo na celu uwzględnienie niebieskiego nieba, zaproponowano wiele ilościowych opisów zjawisk rozpraszania światla, które mają równie zróżnicowane implikacje dla zależności od dlugości fali. Rachunki najbardziej istotnych teorii fizycznych są podane w prostym języku. Teorie te zostaly przywolane, na najbardziej podstawowym poziomie, w celu uwzględnienia przezroczystości skladników ocznych, a na najwyższym poziomie, w jaki sposób może to wplywac na percepcję wzrokową. Opisy mikroanatomii każdej z glównych części skladowych oka zostaly sporządzone w odniesieniu do różnych teorii fizycznych. Dodatkowy nacisk kladzie się na różne metodologie, za pomocą których mierzy się wewnątrzgalkowe rozpraszanie światla, jak również skutki starzenia się i choroby.
