Spoleczności zamieszkujące tereny podmokle w Bangladeszu są narażone na większe zagrożenia niż reszta kraju. W niniejszej pracy podjęto próbę zidentyfikowania form klęsk żywiolowych i zmian klimatycznych na podstawie doświadczeń uczestników badania oraz danych pochodzących z obserwacji wtórnych. Próbowano ustalic, czy powstają jakieś więzi spoleczne lub kapital spoleczny, które pomagają w dostosowaniu się do tych zjawisk. Jeśli tak, to jakie są ich cechy charakterystyczne? Analizując informacje pierwotne i wtórne w kontekście różnych teorii spolecznych, stwierdzono, że postrzeganie klęsk żywiolowych i zmian klimatycznych różni się w poszczególnych spolecznościach. Uważają one zjawisko naturalne za katastrofę tylko wtedy, gdy powoduje ono szkody o określonym poziomie, który różni się od konwencjonalnych definicji katastrofy. Stwierdzono również, że kapital spoleczny stanowi katalizator zbiorowych dzialań adaptacyjnych w spoleczności. W związku z tym udalo nam się zidentyfikowac zestaw warunków wstępnych dla tworzenia kapitalu spolecznego. W artykule zaleca się, aby interwencja polityczna i wlaściwe dzialania na szczeblu rządowym byly niezbędne do wspierania tego kapitalu spolecznego i wlączenia marginalizowanych grup do glównego nurtu spoleczeństwa.
